Dla operatorów lotniczych użytkujących DC-9, lecz szukających w połowie lat 70' maszyn zużywających mniej paliwa, McDonnell Douglas zaproponował nową wersję DC-9-50. DC-9 Super 80 pojawił się w październiku 1977 r. W porównaniu DC-9-50 samolot miał rozpiętość zwiększoną o 4,39 m i kadłub wydłużony o 5,34 m.. Pozwalało to na zabranie na pokład 172 pasażerów. Inne zmiany objęły dynamikę płatowca, instalacje samolotu, wprowadzenie układu zarządzania osiągami i zastosowanie oszczędniejszych silników Pratt & Whitney JT8D serii 200.

W 1983 r. zakłady przyjęły nowy system oznaczeń i Super 80 stał się MD-80. Pierwszy z trzech prototypów został oblatany 19.10.1979 r. W sierpniu 1980 r., po 1000-godzinnym cyklu lotów testowych FAA wydało certyfikat. Do kwietnia 1992 r., McDonnel1 Douglas dysponował zamówieniami na ponad 1130 sztuk MD-80.